พุทธวจน ๑ ขุมทรัพย์จากพระโอษฐ์ แผ่น ๒ ภาคสอง ผู้ชี้ชวนวิงวอน หมวดที่ ๑๐ ว่าด้วยการมีศีล ๓๐ เรื่อง ๑. ผ้ากาสี ๒. รักษาพรหมจรรย์ไว้ด้วยน้ำตา ๓. ผู้ที่ควรเข้าใกล้ ๔. ละได้จักอยู่เป็น “พระ” ๕. สมณพราหมณ์ที่น่านับถือ ๖. ผลและประโยชน์ ของความเป็นสมณะ ๗. ผู้ละความทุศีลเสียได้ ๘. ภิกษุผู้มีศีลสมบูรณ์แล้ว ผู้มีศีล ถึงพร้อมด้วยอาทิพรหมจริยศีล ผู้มีศีล ไม่ทำลายพืชคามและภูตคาม ผู้มีศีล ไม่ทำการบริโภคสะสม ผู้มีศีล ไม่ดูการเล่น ผู้มีศีล ไม่เล่นการพนัน ผู้มีศีล ไม่นอนบนที่นอนสูงใหญ่ ผู้มีศีล ไม่ประดับตกแต่งร่างกาย ผู้มีศีล ไม่พูดคุยเดรัจฉานกถา ผู้มีศีล ไม่กล่าวคำแก่งแย่งกัน ผู้มีศีล ไม่เป็นทูตนำข่าว ผู้มีศีล ไม่ล่อลวงชาวบ้าน ผู้มีศีล ไม่เป็นหมอทายโชคลาง ผู้มีศีล ไม่เป็นหมอทายลักษณะสิ่งของ ผู้มีศีล ไม่เป็นหมอทำนายการรบพุ่ง ผู้มีศีล ไม่เป็นหมอโหราศาสตร์ ผู้มีศีล ไม่เป็นหมอทำนายดินฟ้าอากาศ ผู้มีศีล ไม่เป็นหมอดูฤกษ์ยาม ผู้มีศีล ไม่เป็นหมอผีและหมอยา ๙. อธิศีลสิกขา ๑๐. สมณกิจ ๑๑. กิจของชาวนา ๑๒. ตั้งหน้าทำก็แล้วกัน ๑๓. เครื่องมือละกิเลส ๑๔. เมื่อมีศีลควรส่งตนไปในแนวเผากิเลส ๑๕. อริยกันตศีล ๑๖. ศีลอยู่เคียงคู่กับปัญญาเสมอ ๑๗. ชำระศีลและทิฏฐิให้บริสุทธิ์ก่อน ๑๘. ศีลเป็นฐานรองรับ สติปัฏฐานสี่ ๑๙. ศีลเป็นฐานรองรับ สติปัฏฐานสี่ (อีกนัยหนึ่ง) ๒๐. ศีลเป็นฐานรองรับ โพชฌงค์เจ็ด ๒๑. ศีลเป็นฐานรองรับ อริยมรรคมีองค์แปด ๒๒. ศีลสมบัติเป็นรุ่งอรุณแห่งอริยมรรค ๒๓. ศีลสมบัติเป็นธรรมมีอุปการะมากชั้นเอก ๒๔. ศีลสมบัติช่วยทำให้อริยมรรคเจริญเต็มที่ ๒๕. ผู้มีศีล จักถึงแก่นธรรม ๒๖. อำนาจศีลที่เป็นตัวกุศล ๒๗. อานิสงส์สำหรับผู้ทำศีลให้สมบูรณ์ ๒๘. ผู้อยู่เหนือความหวัง ๒๙. เมื่อราชามีกำลัง ๓๐. ประสพบุญใหญ่ หมวดที่ ๑๑ ว่าด้วยการมีสังวร ๑๓ เรื่อง ๑. ผู้มีหลักเสาเขื่อน ๒. ไม่ตกอบายดีกว่า ๓. ช้างนาบุญ ๔. ผู้พิชิตสงครามถึงที่สุดแล้ว ๕. ผู้พิชิตสงครามถึงที่สุดแล้ว (อีกนัยหนึ่ง) ๖. ผู้อยู่ในร่องรอย ๗. ผู้สมควรอยู่ป่า ๘. ผู้ต้องติดต่อด้วยสตรี ๙. ผู้ทำตามคำสั่งแท้จริง ๑๐. กระดองของบรรพชิต ๑๑. ผู้เอาตัวรอดได้เพราะสังวรด้วยความรู้ ๑๒. ผู้สำรวมมาจากภายใน เปรียบด้วยหม้อเต็มปิดไว้ เปรียบด้วยน้ำลึก – เงาลึก เปรียบด้วยมะม่วงสุก สีผิวก็สุก ๑๓. ผู้ได้รับผลแห่งอินทรียสังวร หมวดที่ ๑๒ ว่าด้วยการเป็ นอยู่ชอบ ๔๓ เรื่อง ก. เกี่ยวกับลาภสักการะ ๖ เรื่อง คือ :- ๑. ผู้รู้เท่าทันลาภสักการะ ๒. ผู้รู้จักอันตรายของทิฏฐธรรมสุข ๓. ผู้ควรปลีกตัวออกจากหมู่ได้ ๔. ผู้ที่น่าเคารพ ๕. ผู้ที่น่ารัก ๖. ภิกษุที่ดี ข . เกี่ยวกับธรรมเนียมการเป็นอยู่ของพระอริยเจ้า ๕ เรื่อง คือ :- ๑. การเป็นอยู่อย่างบรรพชิต ๒. ผู้เป็นเชื้อสายแห่งพระอริยเจ้า ๓. ผู้อยู่ด้วยเครื่องอยู่แบบพระอริยเจ้า ๔. ผู้ระลึกถึงที่ที่ควรจะระลึกตลอดชีวิต ๕. ผู้สอบทานตัวเอง ค. เกี่ยวกับการทำให้ตรงตามพุทธประสงค์ ๑๐ เรื่อง คือ :- ๑. ธรรมทายาท ๒. ฉันอาหารวันละหนเดียว ๓. หลังอาหารแล้วภาวนา ๔. ผู้ขึงสายพิณพอเหมาะ ๕. ผู้มีธรรมเป็นที่พึ่ง ๖. ผู้ไม่ประมาทในความตายแท้จริง ๗. ทางรอดสำหรับภิกษุไข้ ๘. ผู้อยู่ใกล้นิพพาน ๙. ผู้จักทำนิพพานให้แจ้ง ๑๐. ผู้เป็นอยู่อย่างถูกพระพุทธอัธยาศัย ฆ. เกี่ยวกับการประพฤติพรหมจรรย์ ๑๔ เรื่อง คือ :- ๑. จุดประสงค์ของพรหมจรรย์ ๒. เครื่องประดับของพรหมจรรย์ ๓. ผลของพรหมจรรย์ที่แยบคาย ๔. โพธิปักขิยธรรม ๕. สติปัฏฐานที่เอียงไปนิพพาน ๖. สัมมัปปธานที่เอียงไปนิพพาน ๗. อิทธิบาทที่เอียงไปนิพพาน ๘. อินทรีย์ที่เอียงไปนิพพาน ๙. พละที่เอียงไปนิพพาน ๑๐. โพชฌงค์ที่เอียงไปนิพพาน ๑๑. อัฏฐังคิกมรรคที่เอียงไปนิพพาน ๑๒. เชิงรองของจิต ๑๓. อริยสัมมาสมาธิ ๑๔. โลกจะไม่ว่างจากพระอรหันต์ ง. เกี่ยวกับระเบียบแห่งการอยู่กันเป็นหมู่ ๘ เรื่อง คือ :- ๑. หมู่ซึ่งอยู่เป็นผาสุก ๒. ผู้มีธรรมเครื่องอยู่ผาสุก ๓. ภิกษุเก่าคอยช่วยภิกษุใหม่ ๔. การเป็นอยู่ที่ไม่เสื่อม แบบที่ ๑ ๕. การเป็นอยู่ที่ไม่เสื่อม แบบที่ ๒ ๖. การเป็นอยู่ที่ไม่เสื่อม แบบที่ ๓ ๗. การเป็นอยู่ที่ไม่เสื่อม แบบที่ ๔ ๘. การเป็นอยู่ที่ไม่เสื่อม แบบที่ ๕ หมวดที่ ๑๓ ว่าด้วยการไม่ทำไปตามอำนาจกิเลส ๑๒ เรื่อง ๑. ท่อนไม้ที่ลอยออกไปได้ถึงทะเล ๒. ผู้เลือกเอาข้างอยู่ป่า ๓. ผู้ชนะภัย ๕ อย่าง ๔. ผู้อยู่ป่าชนะภัย ๕ อย่าง ๕. ผู้หมดราคี ๖. คนในบัญชี ๗. คนไม่แหวกแนว ๘. คนไม่ทิ้งธรรม ๙. คืนวันที่มีแต่ “ความสว่าง” ๑๐. ผู้ไม่ถูกตรึง ๑๑. ผู้รอดจากการสึก ๑๒. ผู้เปรียบด้วยการไม่ถูก “แมลงวันตอม” หมวดที่ ๑๔ ว่าด้วยการไม่เป็นทาสตัณหา ๗ เรื่อง ๑. ผู้เห็นแก่ธรรม ๒. ข้าวของชาวเมืองไม่เสียเปล่า ๓. คุ้มค่าข้าวสุก ๔. เนื้อ ที่ไม่ติดบ่วงนายพราน ๕. ผู้ไม่ถูกล่าม ๖. มิตตภิกขุ ๗. ไม่เป็นโรคชอบเที่ยวเรื่อยเปื่อย หมวดที่ ๑๕ ว่าด้วยการไม่หละหลวมในธรรม ๑๘ เรื่อง ๑. ผู้ไม่ใช่นกแก้ว นกขุนทอง ๒. ถุงธรรม ๓. ปริยัติที่ไม่เป็นงูพิษ ๔. ผู้สนทนาถูกเรื่องที่ควรสนทนา ๕. เนื้อแท้ ที่ไม่อันตรธาน ๖. ยอดแห่งความเพียร ๗. ผู้ไม่มีอหังการ์ ๘. ผู้ไม่ทำศาสนาเสื่อม ๙. ผู้สามารถทำพระศาสดาให้เป็นมิตร ๑๐. คนควรเลี้ยงโค พวกรู้จักรูป พวกฉลาดในลักษณะ พวกคอยเขี่ยไข่ขาง พวกปิดแผล พวกสุมควัน พวกรู้จักท่าที่ควรไป พวกรู้จักน้ำที่ควรดื่ม พวกรู้จักทางที่ควรเดิน พวกฉลาดในที่ที่ควรไป พวก รีด “นมโค” ให้มีส่วนเหลือ พวกบูชาผู้เฒ่า ๑๑. ลูกในคอก ๑๒. ทางเจริญของ “ลูกในคอก” ๑๓. ผู้ไม่โลเล ๑๔. ผู้ไม่ร้องเพลง ๑๕. ผู้ไม่ประมาท ๑๖. ผู้ประพฤติธรรมสมควรแก่ธรรม ๑๗. ผู้ตายไม่เสียที ๑๘. ผู้ไม่หล่นจากศาสนา หมวดที่ ๑๖ ว่าด้วยการไม่ลืมคำปฏิญาณ ๓๕ เรื่อง ๑. สมณสากยปุตติยะที่แท้ ๒. สมภาพแห่งสมณสากยปุตติยะ ๓. สมณพราหมณ์ที่แท้ ๔. สมณะบัวขาว ๕. สมณะบัวหลวง ๖. สมณะยุพราช ๗. สมณะยุพราช (อีกนัยหนึ่ง) ๘. สมณะในธรรมวินัยนี้ ๙. ผู้ทำสมคำปฏิญาณว่า “สมณะ” ๑๐. ผู้ถึงพร้อมด้วยหิริโอตตัปปะ ๑๑. ผู้มีกายสมาจารบริสุทธิ์ ๑๒. ผู้มีวจีสมาจารบริสุทธิ์ ๑๓. ผู้มีมโนสมาจารบริสุทธิ์ ๑๔. ผู้มีอาชีวะบริสุทธิ์ ๑๕. ผู้ปิดกั้นอภิชฌาโทมนัสให้หยุดไหล ๑๖. ผู้รู้ประมาณการบริโภค ๑๗. ผู้ตื่นจนกิเลสทำอะไรไม่ได้ ๑๘. ผู้มีสติสัมปชัญญะ ๑๙. ผู้ออกหา วิเวกธรรม ๒๐. ผู้ได้บรรลุฌานที่หนึ่ง ๒๑. ผู้ได้บรรลุฌานที่สอง ๒๒. ผู้ได้บรรลุฌานที่สาม ๒๓. ผู้ได้บรรลุฌานที่สี่ ๒๔. ปุพเพนิวาสานุสสติญาณ ๒๕. จุตูปปาตญาณ ๒๖. อาสวักขยญาณทำให้เป็นสมณะจริง ๒๗. ยอมเสียชีวิตไม่ยอมล่วงสิกขาบท ๒๘. ผู้ไม่หลงเอาสิ่งอื่นมาเป็นแก่น ๒๙. รู้ “ความลับ” ของขันธ์ห้า ๓๐. รู้ “ความลับ” ของอุปาทานขันธ์ ๓๑. รู้ “ความลับ” ของธาตุสี่ ๓๒. รู้ “ความลับ” ของอินทรีย์หก ๓๓. รู้ “ความลับ” ของอินทรีย์ห้า ๓๔. รู้ปฏิจจสมุปบาทจึงเป็นสมณะได้ ๓๕. รู้อริยสัจจ์จึงเป็นสมณะได้ หมวดที่ ๑๗ ว่าด้วยการหมดพิษสงทางใจ ๑๓ เรื่อง ๑. สระน้ำที่มีอยู่ภายใต้จีวร ๒. ผู้เว้นยาพิษในโลก ๓. ผู้ไม่ตกเหว ๔. ผู้ไม่ต้องทะเลาะวิวาทกัน ๕. ผู้ไม่ควรอยู่ในคอก ๖. ผู้มีเพียรตลอดเวลา ๗. ผู้ไม่ต้องกลายเป็น “ลิงติดตัง” ๘. ผู้อยู่เหนือการสึก ๙. คุณธรรมของพระโสดาบัน ๑๐. คุณธรรมของพระสกทาคามี ๑๑. คุณธรรมของพระอนาคามี ๑๒. คุณธรรมของพระอรหันต์ ๑๓. หมดพิษสงทางใจจึงประกาศพระศาสนา หมวดที่ ๑๘ ว่าด้วยการไม่เสียความเป็ นผู้หลักผู้ใหญ่ ๑๔ เรื่อง ๑. รอดได้เพราะผู้นำ ๒. อุปัชฌายะที่ถูกต้องตามธรรม ๓. อาจารย์ที่ถูกต้องตามธรรม ๔. ผู้ควรมีศิษย์อุปัฏฐาก ๕. เถระดี ๖. เถระที่ไม่ต้องระวัง ๗. เถระบัณฑิต ๘. เถระไม่วิปริต ๙. เถระไม่โลเล (หลายแบบ) ๑๐. พ่อไม่ฆ่าลูก ๑๑. สมภารถูกหลัก ๑๒. สมภารไม่ติดถิ่น ๑๓. สมภารไม่ติดที่อยู่ ๑๔. สวรรค์ของสมภารเจ้าวัด หมวดที่ ๑๙ ว่าด้วยเนื้อนาบุญของโลก ๑๐ เรื่อง ๑. เนื้อนาบุญ เกิดจากองค์สามมีศีลเป็นต้น ๒. เนื้อนาบุญ เกิดจากการมีสังวร ๓. เนื้อนาบุญ เกิดจากการเป็นอยู่ชอบ ๔. เนื้อนาบุญ เกิดจากการไม่ทำไปตามอำนาจกิเลส ๕. เนื้อนาบุญ เกิดจากการไม่เป็นทาสตัณหา ๖. เนื้อนาบุญ เกิดจากการพิจารณาเห็นธรรม ๗. เนื้อนาบุญ เกิดจากการไม่ลืมคำปฏิญาณ ๘. เนื้อนาบุญ เกิดจากการหมดพิษสงทางใจ ๙. เนื้อนาบุญ เกิดเพราะได้รับการฝึกตามลำดับ ๑๐. พินัยกรรม ของ “พระสังฆบิดา”